Powstanie Jopertingu przypisuje się św. Franciszkowi z Asyżu, który w swej miłości do Boga i miłości do ludzi zastanawiał się dlaczego człowiek tak działa, tak zachowuje się. Swoim braciom zalecał dopatrywania się zawsze dobra w człowieku ale również wskazywał, że należy ustalić co doprowadziło lub pchnęło danego człowieka do takiego i takiego zachowania się. W czasach, gdy proces był inkwizycyjny i nagminnie stosowano tortury jako pierwszy udowadniał lub wskazywał ówczesnym sędziom, że osoby chore psychicznie nie rozumieją norm prawnych i że nie zawsze mogą pokierować swoim działaniem. Pozostały relacje jak we Włoszech św. Franciszek udowodnił, że złodziej klejnotów tak naprawdę nie był złodziejem lecz chorym psychicznie który brał to co mu się podobało – błyszczało i nawet przymierając głodem ani jednego z wziętych klejnotów nie sprzedał. Klejnoty były przemieszane z kawałkami kolorowego szkła i innymi błyszczącymi bezwartościowymi rupieciami. Innym razem jeden z jego współbraci obronił młodą dziewczynę udowadniając, że jako sierota został wzięta przez opiekę przez człowieka, który wykorzystywał dzieci do kradzieży zmuszając biciem i głodem aby dla niego kradły. Przykładów takich jest więcej.

Idea nie umarła i wielu następnych lekarzy oraz zakonników podtrzymywało tą tezę. W okresie odrodzenia w Pizie powstało bractwo zakonno świeckie niosące pomoc potrzebującym według zasad św. Franciszka. Zorganizowało ono przytułek a ponadto broniło zwykłych ludzi przed niesprawiedliwymi procesami.

Na początku XVI wieku idee te dotarły do Polski. Brat Tomasz z Dobrowa analizował wówczas dlaczego Kobiety spędzają płód ( przerywają ciąże) i choć akt ten potępiał jako grzech śmiertelny to jednak usiłował dociec co je do tego popchnęło. Bronił też znachorek i zielarek przed posądzeniem o czary. W 1521 roku opublikował prace „ O przyrodzeniu” w której dowodził, że syn kowala będzie lepszym kowalem niż syn szewca, gdyż od urodzenia miał możliwość zapoznania się z tą pracą lecz jednak jeśli ma uzdolnienia muzyczne lub inne to powinien wybrać zawód zgodnie z uzdolnieniami a nie urodzeniem.

W XVII wieku Joperting a właściwie jego idee trafiły do Anglii oraz do Ameryki Północnej jak i Południowej traktowane są bardziej jako pewien nurt filozoficzny lub religijny niż nauka. W Ulsterze w 1640 roku powstaje traktat „ O duszy, ciele i człowieku”. W Ameryce Południowej w Cuzco powstaje towarzystwo świeckie które zajmuje sie „wyobrażaniem i pamięcią Człowieka”. Pod koniec XVIII wieku w Chart Re Te pod Paryżem Król Ludwig XVIII powołał towarzystwo, które zajmowało się:

postrzeganiem osób i psychicznymi aspektami interakcji między ludźmi oraz komunikacją między nimi psychologicznymi aspektami religii, twórczości naukowej i artystycznej oraz innych obszarów funkcjonowania człowieka. Wybuch rewolucji francuskiej zatrzymał działania towarzystwa.

Na początku XIX wieku w Yorku w Anglii powstaje Towarzystwo, które określa nazwę „ Joberting” od słowa JOB – praca, celem działania towarzystwa jest badanie działania człowieka. W 1820 roku Tom Williams emigruje do Ameryki Północnej i w stanach zakłada koło towarzystwa Jobertingu, błąd językowy amerykański doprowadza do zmiany nazwy na Joperting i odtąd nazwa ta funkcjonuje w tym zapisie. W 1840 roku W Panamie oficjalnie rejestruje się Towarzystwo Naukowo Medyczne Joperting. Celem stowarzyszenia jest prowadzenie badań na uwarunkowaniami zachowań ludzkich oraz wpływu zdarzeń, działania osób trzecich itp. czynników na konkretne zachowanie się danego człowieka. W Stanach Zjednoczonych powstała w 1859 roku filia stowarzyszenia Jopertingu w Georgii a następnie w Virginii. W 1870 roku na spotkaniu przedstawicieli Jopertingu w Yorku w Anglii poszerzono zakres badań naukowych stowarzyszenia:

1. badanie na uwarunkowaniami zachowań ludzkich oraz wpływu zdarzeń, działania osób trzecich itp. czynników na konkretne zachowanie się danego człowieka.

2. badanie możliwości leczniczych i różnego rodzaju terapii po wylewach krwi do mózgu i uszkodzeniach wojennych czaszki.

Postawiono wtedy też zadanie dla Stowarzyszenia Jopertingu „prowadzenie badań na różnego rodzaju przestępcami w zakresie co spowodowało iż popełnili oni dane przestępstwo oraz czy mogli go uniknąć”.

W 1894 roku na kolejnym spotkaniu opublikowano po raz pierwszy wyniki badań Jopertingu oraz powstał tak zwany Pierwszy Manifest:

Mówił on:

1. Należy zawsze sprawdzać co może dać państwo swojemu obywatelowi i jaką go otoczyć opieką bez ingerencji w jego sprawy.

2. Nie można mówić o multikulturowości, człowiek zgodnie z teorią Darwina jest zwierzęciem terytorialnym i będzie bronił swego terytorium swego sposobu życia przed innymi siłami napływowymi. Migracje ludności czy to w wyniku wojen czy to w wyniku klęsk żywiołowych zawsze doprowadzają do kolejnych konfliktów.

3. Sąd w procesie karnym nie może być „sądem inkwizycyjnym” oskarżyciel i oskarżony winni mieć te same prawa i oskarżyciel winien dowieść przed Sądem winy oskarżonego.

4. Wszelkich biegłych powołują strony a Sąd jedynie określa ich wynagrodzenie, które uiszczają strony.

5. Bóg przez samą wiarę w niego wywołuje określone skutki społeczne.

6.Teoria Darwina w swej przeważającej większości jest słuszna, jedynie należy poszerzyć o ją dobór seksualny.

W 1901 roku Joperting trafił do Niemiec z cesarstwa Austro – Węgier a w rok później do Polski gdzie w Lwowie powstało pierwsze towarzystwo. Jego działania ograniczały się jednak jedynie tylko do pomocy charytatywnej.

Na spotkaniu w Kordobie w 1902 roku przedstawiciele poszczególnych towarzystw Jopertingu ustalili, że Towarzystwo od tej pory będzie działało niezależnie od władz i struktur w poszczególnych państwach jako niezależne międzynarodowe towarzystwo. Poszczególne jego jednostki mogą podejmować współpracę z władzami lokalnymi ( państwowymi) w celu realizacji celów statutowych jednak nie mogą w jakikolwiek sposób być kierowane przez struktury władzy państwowej. Struktury jopertingu pozostaną niezależne o jakiegokolwiek państwa. Tak zwany Drugi Manifest zawierał kolejne wyniki badań:

Drugi Manifest

1. Przyczyną nie jest nigdy jedna chwila lecz splot wielu wydarzeń.

2. Aby pokonać wroga nie należy odbierać mu odwagi ale nadzieję.

3. W każdej sprawie należy badać przyczyny zachowania się człowieka i jak wpływ czynników trzecich działał na niego.

4. Nie ma z natury tak zwanych złych ludzi, to czynniki zewnętrzne powodują, że człowiek staje się przestępcą lub nie.

5. Na powstawanie przestępstw istotne znaczenie mają warunki ekonomiczne, ludzie pozbawieni możliwości utrzymania siebie w skutek działania państwa jako instytucji zostają zmuszenie do obrania drogi łamania prawa.

Rozważano też kwestię powstania centrali „ruchu” lecz większość przedstawicieli była przeciwna centralnemu zarządzaniu i ustalono jedynie, że zostanie powołany punkt koordynacyjny z siedzibą w Panamie.

Rewolucja meksykańska oraz wojna japońsko rosyjska dała pole do przeprowadzenia kolejnych badań.

Opublikowano je w tak zwanym Trzecim manifeście 1906 roku w tak zwanym manifeście Praskim

1.Narody etniczne zamieszkujące określony obszar mają prawo samostanowienia

2.Obywatel państwa winien dawać władzy tyle ile ona sama mu daje

3.Ewolucja nie działa przypadkowo

4.Historyczne prawo do zajmowania przez grupę jednolicie etniczną określonego terytorium ma pierwszeństwo przed prawem do terytorium wynikającym z polityki

5.Proces karny nie powinien być procesem inkwizycyjnym a jedynie kontradyktoryjnym, sędziowie winni być poddawani jedynie kontroli społecznej w drodze doboru kadencyjnego.

Manifest ten spotkał się z ostrą krytyką mocarstw europejskich jak również partii skupionych w tak zwanej „Międzynarodówce”. Zarzucano, że tego typu proklamacje są proklamacjami anarchistycznymi, do samego zaś Jopertingu przylgnęło postrzeganie organizacji jako organizacji lewicowej. W Rosji, Niemczech i Włoszech ograniczono działalność towarzystw Jopertingu. Także w Anglii za krytykę „wojen Burskich” utrudniano działalność jopertingowców.

W 1911 roku Cetynii (Czarnogóra) doszło do kolejnego spotkania przedstawicieli Jopertingu i ogłoszenia IV Manifestu

1. Kara Śmierci winna być bezwarunkowo usunięta z prawodawstwa, jej stosowanie nie ma wpływu na przestępczość. Jest ona tylko zemstą a prawo nie powinno się mścić.

2.Sądy winny być kadencyjne a sędziowie winni podlegać jedynie kontroli społecznej w drodze głosowania obywatelskiego.

3.Zaostrzanie przepisów prawnych nie ma bezpośredniego wpływu na przestępczość.

4.Zamiast zaostrzać przepisy prawne Państwa i ich władze winny skupiać się na zapobieganiu przestępstwom.

5.Skazani winni być przetrzymywani w więzieniach adekwatnych do popełnionych przez nich przestępstwach i nie powinno się przetrzymywać razem morderców jak i tych, którzy np. popełnili przestępstwo oszustwa. W przypadku łączenia różnych przestępców mordercy, rabusie i młodsi przestępcy wykorzystują tych co nie popełnili przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz starszych lub mniej zaradnych skazanych.

W 1912 roku ukazała się praca podsumowująca badania nad wojennymi urazami psychicznymi – stwierdzała ona, że żołnierze po długotrwałej służbie winni podlegać adaptacji społecznej oraz przechodzić leczenia w specjalnych ośrodkach. Praca ta wzbudziła niewielkie zainteresowanie społeczne, tylko środowiska medyczne zwłaszcza w USA zainteresowały się tą pracą. W Niemczech powstała na zlecenie dowództwa marynarki wojennej praca korespondująca z opracowaniem wykonanym przez Joperting.

W 1913 roku w Lwowie jopertingowcy wynajęli nieduży budynek którym zalazło schronienie kilka kobiet, głównie pochodzących ze wsi, niezamężnych posiadające nieślubne dzieci. Ośrodek działał prawie do końca 1915 roku.

W 1914 roku Arseniew opublikował broszurę której na podstawie badań współpracowników z jopertingu zalecał ćwiczenia i masaże w leczeniu pacjentów którzy przeżyli uderzenie krwi do mózgu.

W okresie Pierwszej Wojny Światowej Towarzystwo Jopertingu skupiało się na pomocy doraźnej: zbiórce żywności, ciepłych ubrań a nawet opału. W Niemczech w górach Harcu oraz w Poznaniu w szpitalach zaczęto stosować terapie jakie zalecali jopertingowcy w stosunku do żołnierzy, którzy doznali urazów psychicznych na froncie. W Warszawie Towarzystwo Jopertingu prowadziło zbiórki żywności dla sierot a także pozyskiwało ciepłe ubrania. We Włoszech w okolicach Misano Powstał ośrodek leczniczy Towarzystwa Jopertingu leczący głównie cywilów ale także żołnierzy. W 1916 roku w Abisynii powstało Towarzystwo Jopertingu (pierwsze na terenie Afryki) – ośrodek ten zajmował się głównie propagowaniem higieny wśród tubylców a także pomocą medyczną.

W latach 1916-1918 Joperting rozwinął w Niemczech sieć placówek pomagających charytatywnie ludziom, głównie ludności cywilnej w zwalczaniu niedostatków żywności. W Polsce powstały także placówki w Kielcach i Zgierzu. W Austro-Węgrzech powstała placówka w Brnie, Bratysławie, Szegedzie, Oradea i Novi Sadach.

Z końcem wojny nastąpiła zmiana działalności Jopertingu, zmniejszyła się ich liczba a na terenie Rosji w wyniku prześladowań bolszewickich prawie ustała. Wszystkie placówki i ośrodki ( głównie ochronki) zostały upaństwowione a ich wcześniejsze kierownictwo rozstrzelane. Tylko na Krymie pod rządami Piotra Wrangla Towarzystwo Joperting u działało aż do wycofania się jego sił. Generał Ławr Korniłow popierał działalność Towarzystwa Jopertingu uważając, że walczący żołnierze winni mieć wsparcie psychologiczne.

Na ziemiach polskich Towarzystwo Jopertingu w okresie Wojny Polsko Bolszewickiej skupiało się na działalności charytatywnej oraz jego wolontariusze pomagali w szpitalach.

W 1920 roku w Nowym Jorku doszło do kolejnego zebrania przedstawicieli Towarzystwa Jopertingu i ogłoszenia V Manifestu.

1. Tylko rząd narodowy ma prawo dysponowania życiem swych obywateli i powoływania narodowych sił zbrojnych

2. Państwo ani jego rząd nie powinno ingerować w gospodarkę, która winna podlegać jedynie prawom rynku.

3. Osoby okaleczone przez wojnę winny znajdować się pod opieka państwa, być rehabilitowane a tym, które mogą podjąć pracę państwo winno zapewnić otworzenie własnej działalności gospodarczej.

4. Żołnierze, którzy zostali powołani do wojska i zostali trwale okaleczeni w czasie działań wojennych, tak że nie mogą podjąć pracy ani otworzyć działalności gospodarczej winni otrzymywać emerytury wojskowe jakby byli zawodowymi żołnierzami.

5. W stosunku do osób, które były na froncie a później w cywilu popełniły przestępstwo winno się prowadzić odrębne postępowania sądowe i każdorazowo sprawdzać czy przeżycia frontowe mogły mieć wpływ na popełnienie przestępstwa a w razie stwierdzenia że tak, kierować do ośrodków terapeutycznych a nie zamykać w zakładach karnych.

Spotkanie to było głównie poświecone skutkom Wielkiej Wojny Światowej, przedstawiciele podkreślali, że nikt nie zajmuje się ludnością cywilną i nie ma praktycznie programów leczniczych leczących traumę wojenną.

W latach dwudziestych jopertingowcy z Niemiec przestrzegali, że nałożenie restrykcji na Niemcy może doprowadzić do powstania silnych ruchów nacjonalistycznych i odwetowych. W 1922 roku opublikowali broszurę, która mówiła, że pozbawienie narodu jego dumy i ociągnie go restrykcjami powoduje, że taki naród będzie w każdy możliwy sposób dążył do jej odzyskania. Ogólnonarodowa i ogólnospołeczna świadomość inaczej odbiera pojecie klęski i przegranej i z natury swej nie uznaje jej jako faktu dokonanego – faktu, którego nie można zmienić i zawsze ludność skupi się wokół grupy lub przywódcy, który zaproponuje odzyskanie dumy narodowej. Ludzie nie dążą do demokracji lecz do wygodnego życia i przyjmą nawet niewolnictwo jeśli zapewni ono im stosowne wynagrodzenie lub środki do życia a nadto bezpieczeństwo. Demokracja nie zapewnia prawidłowej dystrybucji dóbr, wybrane władze chcąc się utrzymać i przy władzy i zapewnić sobie reelekcję zawsze będą prowadziły rozdawnictwo społeczne , które nazywane jest solidarnością społeczną. Aby móc rozdawać środki trzeba je wpierw pozyskać czy to w postaci pożyczek międzynarodowych czy też po przez tworzenie nowych podatków. W każdym przypadku powoduje to obciążenie społeczne dla następnych pokoleń.

Praca ta była silnie krytykowana zwłaszcza we Francji w której zarzucano chęć Niemców do uniknięcia spłaty reparacji wojennych. W Anglii określono, że jest to broszura lewicowa i anarchistyczna, gdyż nawołuje do bojkotu podatków. W Czechosłowacji natomiast została przychylnie przyjęta – w 1923 roku czescy jopertingowcy opublikowali pracę „świadomość społeczna” w której przedstawili wyniki prac mówiące, „że jeśli dochodzi do obalenia ustroju lub władz państwa a nie daje się w zamian ludności tam zamieszkującej wzorca odpowiedniego etnicznie a próbuje się zaszczepić wzorce europejskie jak np. demokratyczny wzorzec francuski to tak narzucony wzorzec społeczny i polityczny jest przez etnicznych mieszkańców odrzucany i powstają rodzime grupy ekstremistyczne.” Opracowanie stwierdzało na podstawie analizy badań konfliktów i wojen z lat 1895 – 1920 że wspieranie przez mocarstwo lub mocarstwa sił nacjonalistycznych lub religijnych w danym kraju prędzej czy później powoduje, że siły te zaczynają atakować mocarstwo, które je wspierało. Nawet jeśli w danym kraju powstanie rząd przyjazny danemu mocarstwu to siły te działając w opozycji nie potrzebują wielkiego zwycięstwa militarnego, aby pozostać zagrożeniem dla wspieranego przez mocarstwo rządu. Siły te jedynie muszą zaczekać prowadząc wojnę nieregularną lub działania partyzanckie na ewentualne zakończenie finansowania z zewnątrz miejscowych sił bezpieczeństwa. Wojna to droga rzecz i tu nie ma na czym oszczędzać , łatwiej jest pobić regularne siły i podbić państwo niż je utrzymać.

Jako przykład błędnych i szkodliwych w przyszłości działań wskazano obudzenie nacjonalizmu arabskiego przeciwko Turkom ( działalność Lawrence’a z Arabii) – wprawdzie wywołana rewolta przyspieszyła upadek imperium osmańskiego z drugiej jednak strony doprowadziła do walk na bliskim wschodzie z Francuzami i Anglikami.

W 1924 roku czeski wiejski nauczyciel matematyki Mraczek wydał własnym kosztem niewielką broszurkę w której analizował swoje wspomnienia jako żołnierza na frontach Wojny Światowej. Pracę swoją poświecił zagadnieniu – dlaczego dochodziło do zabijania jeńców i to nie z rozkazu dowództwa ale samoistnie przez szeregowych żołnierzy którzy mieli danego jeńca eskortować. Choć nie był psychologiem to trafnie jako jopertnigowiec wykazał splot okoliczności, które oddziaływają w danej chwili na psychikę żołnierza.